تحليلي بر تأثير حكمروايي خوب در بهبود كيفيت زندگي روستايي (مطالعه موردي: شهرستان دهگلان)

حكمروايي خوب در واقع رهيافتي تطبيقي در برنامه ريزي و مديريت منابع در قلمرو سرزمين براي دستيابي به توسعه پايدار به شمار مي آيد كه از طريق رفتار قاعده مند و نهادينه شدن پاسخگويي، مشاركت مردمي، شفافيت، قانونمندي، مسئوليت‌پذيري، اجماع و ... دست‌يافتني است. در اين راستا، مقاله حاضر بر آن است به بررسي تأثير حكمروايي خوب بر بهبود كيفيت زندگي روستايي در 15 روستاي شهرستان دهگلان بپردازد. روش تحقيق توصيفي - تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي، اسنادي و ميداني است. همچنين براي تجزيه و تحليل اطلاعات به دست آمده سعي شده با استفاده از تكنيك توسعه‌يافتگي موريس و نرم‌افزار SPSS، تأثير حكمروايي بر بهبود كيفيت زندگي روستاييان و رابطه بين اين دو متغير (حكمروايي خوب، كيفيت زندگي روستاييان) مشخص شود. نتايج بررسي ضريب توسعه‌يافتگي روستا هاي مورد مطالعه در شاخص‌هاي كيفيت زندگي بر اساس حكمروايي خوب، نشان داد كه، از ميان روستاهاي مورد بررسي، روستاي بلدستي در وضعيت مطلوب و روستاي عباسجوب در وضعيت نامطلوب قرار دارد. و روستاهاي (تيلكو، سعيد آباد، سراب، نياز، گدميران، ده رشيد، مبارك‌آباد، قشلاق خداكرم، قادرمز، آرزند، آبباريك، كاكه چوب، تروال، سرواله)، در وضعيت نسبتأ مطلوب جاي گرفته-اند. همچنين نتايج تجزيه و تحليل آزمون همبستگي در رابطه با بررسي رابطه بين حكمروايي خوب و كيفيت زندگي روستاييان، دلالت بر معناداري بين شاخص هاي حكمروايي خوب (مشاركت جويي، مسئوليت‌پذيري، توافق جمعي، عدالت و برابري، قانونمندي، شفافيت و باز بودن، كارايي و اثربخشي) با مؤلفه كيفيت زندگي با سطح معناداري 0/000 است. و نتايج حاصل از آزمون رگرسيون نشان داد كه، هشت متغير مستقل (حكمروايي) با متغير وابسته (كيفيت زندگي) داراي رابطه معناداري در سطح 0/05=P است. و در نهايت نتايج تحليل مسير نشان داد كه تمامي متغير هاي حكمروايي اثرات مستقيم بر متغير وابسته (كيفيت زندگي) دارد.