ارزيابي مؤلفه‌هاي مؤثر بر تقويت سرزندگي در مسيرهاي پياده شهري (مطالعه موردي: پياده راه علم الهدي شهر رشت)

در دهه ­هاي اخير به دنبال گسترش بي­رويه شهرها و اهميت روزافزون اتومبيل، نقش عابر پياده در فضاهاي شهري كمتر شده كه اين امر سبب ايجاد محيط­هاي كسل­كننده­ در شهرها و كاهش سرزندگي فضاهاي شهري شده است. از اين رو سر زندگي فضاهاي شهري يكي از مهم­ترين دغدغه­هاي دانش شهرسازي است. در اين تحقيق باهدف سنجش وضعيت سرزندگي پياده راه­هاي شهري و با روش توصيفي- تحليلي، پياده­راه علم­الهدي شهر رشت بررسي شده است. در اين راستا، مدل مفهومي پژوهش با چهار معيار (كاربري و فعاليت، كالبدي، دسترسي و ارتباطات، اقليمي و زيست ­محيطي) و 16 شاخص تدوين شد. سپس اين معيارها به شيوه پرسش­نامه در چارچوب طيف ليكرت توسط 380 نفر از استفاده­كنندگان پياده­راه علم­الهدي ارزيابي گرديد. در معيار كاربري و فعاليت، تنوع فعاليت­هاي مردم در پياده­ راه، در معيار كالبدي، مبلمان شهري، در معيار دسترسي و ارتباطات، سهولت حركت در معابر اطراف پياده­راه و در معيار اقليمي و زيست­محيطي، آسايش اقليمي پايين­ترين ميانگين­ هر معيار را كسب كردند. سپس راهبردهاي مستخرج از SWOT با تكنيك AHP و نظرخواهي از 20 كارشناس رتبه­بندي شدند. نتايج پژوهش نشان مي­دهد كه راهبرد تجهيز محيط بر اساس اقليم رشت در راستاي افزايش حضور افراد در فضا رتبه‌ي اول و راهبرد افزايش پيوستگي حركت پياده رتبه آخر را به دست آورد. در نهايت بر اساس راهبردها، سياست­هاي اجرايي در زمينه تقويت سرزندگي ارائه شد.