ارزيابي دوباره نگارش آغازين در ايران

ورود اولية ابزار شمارشي پيش ـ نگارشي از جنوب عراق به ايران كه در طول دوران گسترش اوروك در نيمة هزارة چهارم پيش از ميالد اتفاق افتاد، به ابداع نظام نگارشي بومي و كوتاه مدتي منجر شد كه به طور معمول "پرتو ـ عيالمي" خوانده مي شود. نظام نگارشي ديگري كه منحصر به فرد به نظر مي آيد و به شكل سنتي "عيالمي خطي" ناميده مي شود، در همان منطقه، حدود هزار سال بعد ابداع گرديد. در پي اين مقاله تشريح خواهد شد، در حالي كه خط "پرتو ـ عيالمي" به واسطة برخوردار بودن از يك نظام واقعي پيش ـ نگارشي، قابليت رمزگشايي دارد، "عيالمي خطي" فاقد چنين امكاني است. همچنين در ادامه نشان داده خواهد شد كه بعيد است "عيالمي خطي" نمايانگر يك نظام واقعي نگارشي باشد بلكه مجموعه اي درهم ريخته از متون ساختگي باً زمان خود، نشانه هاي غير استاندارد است كه به طور تصادفي با توجه به محل خود و نه لزوما گروه بندي شده است.