مقايسه استراتژيهاي مختلف مديريت كم آبياري در پرتقال

در اين پژوهش تاثير روش­هاي مختلف كم­آبياري بر عملكرد پرتقال طي سه سال در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي مورد بررسي قرار گرفت. تيمارها عبارت بودند از: (T1) آبياري بر اساس عرف باغدار، (T2) آبياري بر اساس نياز آبي، (T3) آبياري به ميزان 75 درصد نياز آبي، (T4) آبياري به ميزان 50 درصد نياز آبي، (T5) آبياري به ميزان 75 درصد نياز آبي و به روش خشكي موضعي ريشه، (T6) آبياري به ميزان 50 درصد نياز آبي و به روش خشكي موضعي ريشه. نتايج نشان داد كه در مورد پارامتر عملكرد ميوه تيمار خشكي موضعي ريشه (T5) اختلاف معني­داري را از نظر آماري با تيمار آبياري بر اساس نياز آبي (T2) نشان نداد و اين در­حالي است كه هر دو تيمار كم­آبياري به شيوه معمول (T3و T4)، سبب كاهش معني­دار عملكرد پرتقال به ميزان 28 تا 34 درصد نسبت به تيمار T2گرديدند. در مورد پارامتر كارآيي مصرف آب تيمار T6با 3/9 كيلوگرم بر مترمكعب بيش­ترين مقدار را به خود اختصاص داد و بهترين تيمار شناخته شد. لازم به ذكر است كه كم­ترين ميزان كارآيي مصرف آب به ميزان 8/4 كيلوگرم بر مترمكعب مربوط به تيمار T1بوده است. محاسبه ارزش حال خالص (NPV) تيمارها نشان مي­دهد كه تيمار T2 از نظر اقتصادي بهترين تيمار است.