رفتار روانگرايي خاك‌هاي ماسه‌اي‌ مخلوط با شن بر مبناي نتايج آزمايش‌هاي سه‌ محوري تناوبي

در اين مقاله به بررسي مقاومت روانگرايي ماسه‌ مخلوط با شن با استفاده از آزمايش‌هاي سه‌ محوري تناوبي پرداخته شده است. بدين‌منظور اثر افزايش درصد شن و تراكم نسبي (Dr)، بر مقاومت روانگرايي و سرعت موج برشي (Vs) مخلوط و همبستگي بين آنها بررسي شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه افزايش تراكم نسبي مخلوط (Dr) در يك درصد شن ثابت موجب افزايش Vs و مقاومت روانگرايي نمونه‌ها شده و در يك Dr ثابت نيز افزايش ميزان شن تا 50 درصد موجب افزايش Vs مي‌شود. درحالي‌كه در يك Dr ثابت، با افزودن شن به ماسه تا 10 درصد، مقاومت روانگرايي افزايش و سپس با افزايش بيشتر ميزان شن تا 50 درصد، مقاومت روانگرايي كاهش مي­يابد. در ادامه افزايش بيشتر درصد شن تا 75 درصد، مجدداً منجر به افزايش مقاومت روانگرايي مخلوط شده است. در توجيه رفتار مشاهده شده نتيجه‌گيري شده است كه به‌منظور مطالعه رفتار روانگرايي خاك‌هاي ماسه‌اي مخلوط با شن بهتر است از پارامترهاي نسبت تخلخل بين ذرات ريزدانه (ef) و نسبت تخلخل بين دانه­ اي (ec) به‌ترتيب در نواحي كنترل شونده توسط ذرات ماسه و شن به‌ جاي پارامترهاي نسبت تخلخل كلي مخلوط يا تراكم نسبي مخلوط (Dr) استفاده شود.