بررسي رابطة سواد بوم شناختي با ردپاي بوم‌شناختي (مورد مطالعه: شهروندان تبريز)

شاخص ردپاي بوم ­شناختي، مبنايي براي سنجش تفاوت ميان آنچه طبيعت براي مصرف به ما عرضه مي­كند و آنچه ما در زندگي مصرف مي­كنيم، به عنوان معيار جديد برنامه­ريزي براي اقدامات فردي و جمعي براي حفظ محيط زيست و رفتار مسؤولانه در قبال آن شناخته شده است. كنترل ميزان و نوع مصرف مي­تواند ميزان ردپاي بوم­شناختي را كاهش دهد؛ اين امر مستلزم داشتن آگاهي كافي در اين زمينه است. جامعة آماري پژوهش حاضر شهروندان تبريز و نمونة آماري آن 443 نفر از شهروندان 15 تا 75 سال مي­باشند كه با به كارگيري شيوة پيمايش و روش نمونه­گيري خوشه­اي، با استفاده از ابزار پرسشنامه و تكنيك مصاحبه مورد بررسي قرار گرفته­اند. روايي ابزار با تكنيك تحليل عاملي و محاسبة KMO و پايايي آن با محاسبة آلفاي كرونباخ بررسي شده است. نتايج به دست آمده نشان مي­دهد كه با توجه به ارتباط معنا­دار بين متغير مستقل با متغير وابسته و مؤلفه­هاي سازندة آن، پايين بودن ميزان سواد بوم­شناختي در بالا بودن ميزان ردپاي بوم­شناختي شهروندان مورد مطالعه تأثيرگذار است.