نقد و ارزيابي درس‌نامه‌هاي دستور زبان فارسي

در نوشتار حاضر، دستورنامه‌هاي پنج استاد، خيام‌پور، احمدي گيوي‌ـ‌انوري، فرشيدورد و وحيديان كاميار با تمركز بر مبحث اسم و گروه‌هاي اسمي بررسي شده است. اين دستورنامه‌ها علي‌رغم توجه به جزئيات مختلف اسم و گروه اسمي با كاستي‌هايي مواجه است كه از آن جمله مي‌توان به موارد زير اشاره كرد: بي‌توجهي به دستاوردهاي زبان‌شناسي، تأثيرپذيري از دستور زبان‌هاي ديگر و تحميل آن به زبان فارسي، عدم تمايز بين زبان و نمودهاي گفتاري و نوشتاري آن، نگرش تجويزي به زبان و غفلت از دستور به‌عنوان توصيف زبان، كاستي در ارائة تعريف‌ها، ارائۀ قاعده‌هاي نادرست، بي‌توجهي به اصل بهينگي و كمينگي در تدوين دستور، برخورد دوگانه در مواجهه با الگوي زباني، حشو در قاعده‌هاي زباني، مقوله‌بندي‌هايي افراطي در دستور، بي‌توجهي به بنيان مقوله‌بندي، ناديده‌گرفتن برخي از مفاهيم در دستور، درهم‌‌آميختن گونه‌هاي مختلف زباني، مثال‌ها و شواهد نادرست، امكان نقض قواعد زبانيِ ارائه‌شده، مسائل بي‌پاسخ در دستور، عدم شفافيت اصطلاحات تخصصي حوزة دستور و ساماندهي غيرموجه مطالب درس‌نامه‌ها.