تأثير آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي زوجين نابارور

Effect of Fordyce Happiness Model on Hardiness and Marital Adjustment in Infertile Couples

مقدمه: زوجين نابارور با مشكلات روانشناختي متعدد روبرو هستند. اين پژوهش شبه آزمايشي با هدف تأثير آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي زوجين نابارور انجام شد. روش كار: جامعه آماري شامل زوجين فرهنگي نابارور قوچان و فاروج سال 1394 بود كه با نمونه گيري داوطلبانه، 20 زوج (40 نفر) به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (10 زوج) و كنترل (10 زوج) قرار گرفتند. زوجين گروه آزمايش، 14 جلسه گروهي (90 دقيقه) مداخله آموزشي شادكامي فوردايس را دريافت كردند. ابزارها شامل مقياس زمينه يابي ديدگاه هاي شخصي و مقياس سازگاري زناشويي اسپانير بود. يافته ها: نتايج تحليل واريانس اندازه گيري هاي مكرر و اثر تعاملي عامل زمان آزمون و گروه به طور جداگانه بر هر كدام از متغيرهاي وابسته (نستوهي و سازگاري زناشويي) معنادار بود (0/01>p).همچنين، اثر عامل گروه و اثر زمان آزمون به طور جداگانه بر هر كدام از متغيرهاي وابسته معنادار مي باشد (0/01>p). بنابراين، مي توان گفت كه آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي به طور معني داري اثربخش بوده است. تفاوت ميانگين پيش آزمون و پس آزمون در اندازه گيري هر دو متغير وابسته معنادار بود (0/01>p) و اين معناداري به نفع پس آزمون بود. تفاوت ميانگين پس آزمون و آزمون پيگيري در هيچ كدام از متغيرهاي وابسته معنادار نبود (P>0.05). نتيجه گيري: از آنجا كه آموزش الگوي شادكامي فوردايس بر نستوهي و سازگاري زناشويي داراي اثر پايدار بود، اجراي اين روش را در بهبود زندگي زوجين نابارور در مراكز پرستاري ناباروري پيشنهاد مي كنيم.

Introduction: Infertile couples are faced with multiple psychological problems. This semi-experimental study aimed to evaluate the effect of Fordyce happiness model on hardiness and marital adjustment in infertile couples. Methods: The population were consisted of infertile couples in Quchan and Faruj cities in 2015 that participated voluntarily 20 couples (n = 40) and were randomly assigned to experimental group (10 couples) and control group (10 couples). Couples in experimental group received a psycho-educational program on happiness in 14 sessions (90 minutes). Scale survey tools included Hardiness and Dyadic Adjustment Scale. Results: Repeated measures analysis of variance and interactive effect of the test and separately on each of the dependent variables (hardiness and marital adjustment) was significant (P<0.01). Also, the effect of group and time of the test on each of the dependent variables was significant (P<0.01). Thus, Fordyce model were significantly effective on the hardiness and marital adjustment. The average difference between pre-test and post-test to measure both variables was significant (P<0.01) and this was statistically significant in favor of the post-test. The mean post-test and follow up on any of the dependent variables were not significant (P>0.05), but the difference between average pre-test and follow-up in all two dependent variables were statistically significant (P<0.01). Conclusion: Fordyce happiness model training had stable effect on hardiness and marital adjustment. Therefore, we offer implementation of this method in improving the lives of infertile couples in nursing infertility centers.