واكاوي نسبت ميان موجوديت و روايت زماني مطالعۀ موردي: داستان‌هاي ابوتراب خسروي

در بحث از ادبيات داستاني، موجوديت و هويت شخصيت‌ها در بستر روايت، زماني است كه پيكربندي مي‌يابد؛ به اين معنا كه به دست آوردن شناختي معتبر از يكي مستلزم شناخت ديگري نيز هست. در اين پژوهش، تلاش بر اين است تا از طريق شناخت استراتژيِ نوشتاري ابوتراب خسروي براي شكل‌دهي به زمان رواييِ داستان‌ها، به فهمي كيفي از هويت و موجوديت پرسوناژ‌ها و كنش‌هاي آنها به طور خاص و نظم موجود در روابط اجزاء به طور عام دست يابيم. اين هدف با استفاده از گزيده‌اي از داستان‌هاي وي كه در دو مجموعۀ ديوان سومنات و كتاب ويران به چاپ رسيده محقق خواهد شد. روش مورد استفاده تحليل روايت است كه به روابط علي و معلولي اجزا به دور از اتفاقات تصادفي مي‌پردازد. در بخش تحليل، چهار تقسيم­ بندي از حيث ارتباط زمان و موجوديت شكل گرفته است: 1-موجوديتِ زمانمند وابسته به جهان خارج، 2-موجوديت زمانمندِ يگانه در عين استحاله در نقاب، 3- سير تكامل عينيِ وجود، در زمانِ متوقف شده، 4-موجوديت پيش و پس از خلقت در بستر نوسانات زماني؛ و در نهايت اين مقوله استنتاج شد كه موجوديت اشخاص در ارتباط مستقيم با زمانمندي آنهاست كه شاكله مي‌يابد.