«خود و ديگري» در انديشة نيما

Self & Other in Nima`s Thought

به دليل سرشت اجتماعي انسان، اساساً تنهايي ناممكن است. اجتماع، نه با «من» بلكه با يك انسان ديگر، با «تو»، شكل مي‌گيرد. باختين از جمله افرادي است كه در مباحثي كه پيش مي‌كشد به اين امر اشاره مي‌كند كه وجود ديگري شالوده شكل­گيري "خود" است. در مقاله حاضر به «خود» و «ديگري» در انديشة نيما پرداخته شده است. منظور از ديگري، صدا و زباني متفاوت نسبت به صدا و زبان «من» است. در اين مقاله سعي شده است تا سويه‌هاي مختلف و متفاوت اين موضوع مورد بررسي قرار گيرد. براي اين كار از آراء ميخائيل باختين، متفكر روس، استفاده شده است. تحقيق حاضر بر رويكرد كيفي استوار است و از روش‌هاي تحليل گفتمان، تحليل محتواي كيفي و تحليل مضمون نيز استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق بازگوي آن است كه نيما با پيش كشيدن مباحثي دربارة «خود» و «ديگري» از جمله شاعرانِ پس از مشروطه در ايران است كه به اين مسئله به طور جدي پرداخته است اما به دليل تعلق خاطري كه به ديالكتيك هگل دارد، در مراحل بعدي كار خود، تفاوت ميان «من» و «ديگري» را به نفع جهاني يك‌پارچه، منسجم و وحدت‌يافته مصادره مي‌كند.