اثر برنامه اسپارك بر خودپنداره و مهارت‌هاي حركتي كودكان مبتلا به ناتواني‌هاي يادگيري

هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير برنامۀ منتخب حركتي اسپارك بر خود­پنداره و مهارت­ هاي حركتي كودكان مبتلا به ناتواني­ هاي يادگيري مي­باشد. از بين كليه دانش‌آموزان دوم ابتدايي در مراكز اختلالات يادگيري مشهد 30 نفر به روش خوشه‌اي انتخاب و به‌طور تصادفي به دو گروه همگن كنترل و تجربي تقسيم شدند. گروه تجربي به مدت 12 جلسه، سه جلسه در هفته و 45 دقيقه در هر جلسه در برنامۀ تمريني منتخب شركت كردند. گروه كنترل به فعاليت‌هاي معمول خود ‌پرداختند. پرسشنامه خود­پنداره كودكان پي­يرز ـ هريس و آزمون تبحر حركتي برونينكس ـ اوزرتسكي براي ارزيابي آزمودني­ها استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد بين گروه تجربي و كنترل تفاوت معني‌داري در نمره كل خودپنداره، تبحر حركتي و مهارت‌هاي حركتي ظريف و درشت، وجود داشت (05/0>p). خرده آزمون‌هاي سرعت دويدن و چابكي، تعادل، هماهنگي دوطرفه، سرعت پاسخ، كنترل بينايي ـ حركتي و هماهنگي اندام فوقاني (05/0>p) و همچنين خرده مقياس‌هاي وضعيت تحصيلي و عقلاني، ظاهر جسماني و نگرش، اضطراب و شادي و رضايت در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل، افزايش معني­داري داشت (05/0>p). اين نتايج نشان مي­دهد كه برنامه حركتي اسپارك مي­تواند در كنار ساير برنامه ­هاي آموزشي در مدارس و مراكز اختلالات يادگيري، جهت كمك به كاهش مشكلات اين كودكان مورد توجه قرار گيرد.