بررسي مواضع متمايز نحوي علامه طباطبايي در تفسير الميزان

فاقد عنوان و چكيده لاتين

شناخت هر متني تنها با سازوكارهاي ويژه همان متن به صورت تشكيكي امكان پذير است. اين قاعده كلي در مورد كتب آسماني از جمله قرآن كريم، كه در مقام نزول از علم الهي به عالم طبيعت در قالب ادبيات بشري تجلي يافته، نيز صادق است. از اين رو، يكي از دانش هاي تعيين كننده در قلمرو قرآن پژوهي، به ويژه تفسير قرآن كريم، نحو است. مقاله حاضر كاوشي نظري به روش توصيفي- تحليلي است كه براي تبيين ديدگاههاي متمايز نحوي علامه طباطبايي در تفسير الميزان سامان يافته و در مقام پاسخگويي به اين پرسش است كه سهم دانش نحو در تمايز تفسير الميزان نسبت به ديگر تفاسير عامه و اماميه چه اندازه است. پژوهشگر از رهگذر پردازش داده ها به اين نتيجه رسيده كه او سياق مداري، حجيت ظاهر و استقلال قرآن كريم در دلالت بر مدلول لفظي خود سبب رويكرد ويژه علامه به دانش نحو و برجستگي نقش اين دانش در تفسير قرآن به قرآن گشته است. ثانيا علامه طباطبايي براي اثبات و ابرام ديدگاه هاي تفسيري خويش و نيز نقد و جرح ديدگاه هاي ديگر مفسران به صورت فراگير از قواعد و معيارهاي نحوي سود برده است.