بررسي تطبيقي عارفانه‌هاي عاشقانه عبدالوهاب البياتي و سهراب سپهري

عشق و عرفان رابطه بسيار نزديكي با هم دارند، كه در ادبيات عربي و فارسي شاعران زيادي به اين دو مقوله پرداخته‌اند. عارفانه‌هاي بياتي و سپهري بيانگر رويكرد عرفاني آن‌ها در اشعارشان است. با بررسي در اشعار اين دو شاعر، رنگ و بوي عرفان شرقي و اسلامي به خوبي هويداست، و نشان‌دهنده آن است كه هر دو از عرفان شرقي و اسلامي متأثر بوده‌اند. اين پژوهش بر آن است تا با روش توصيفي ـ تحليلي، به كشف مضامين مشترك عرفاني موجود بين اشعار اين دو شاعر همچون: نگاه نوين، تكثرگرايي ديني، آرمان‌شهر، بشارت‌دهنده، زيستن در حال و مرگ، بپردازد و با بررسي تجلّي عرفان شرقي و اسلامي در اشعار آن‌ها نگاه تازه‌اي از اين دو شاعر را ارائه دهد.