نشانه ‌معناشناسي زاويه‌ هاي ديد در داستان صلح براساس نظريه ژاك فونتني

زاويه ديد، يكي از عناصر اصلي داستان است كه روش نويسنده يا گفته‌پرداز، در جهت‌مندي ارائه اطلاعات به گفته‌ياب است، منظور از جهت‌مندي، مسير توجه و سير نگاه به سوي كسي يا چيزي است و زماني آن ارزشمند است كه غايت و هدفي را در متن دنبال كند. در نشانه ‌معناشناسي مكتب پاريس، مطابق با نظريه ژاك فونتني، زاويه‌هاي ديد به چهار گروه تقسيم مي‌شود. هدف اين پژوهش، بررسي انواع زاويه‌هاي ديد در داستان «صلح» اثر مجيد قيصري، بر اساس نظريه ژاك فونتني است. مسأله اصلي آن پاسخ به اين پرسش است كه كاربرد هر يك از اين زوايا براي ايجاد شناخت از شخصيت‌ها، زمان و مكان در گفته‌ياب چگونه است. اين پژوهش با فيش برداري از كتاب‌ها، به روش توصيفي و تحليل محتوا انجام شده است. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه گفته‌پرداز از هر چهار زاويه‌ديد براي ايجاد شناخت بهره برده است، به گونه‌اي كه انتخاب نوع زاويه‌ديد با هدف گفته‌پرداز و تأثيري كه گفتمان بر دريافت كننده متن (گفته‌ياب) دارد، مرتبط است.