نقش زبان روايي در رئاليسم جادويي روزگار سپري‌شدۀ مردم سالخورده

زبان، به‌عنوان مؤلفه‌اي مهم در روايت رمان هاي رئاليسم جادويي، كاركردي متناقض نما دارد؛ از سويي با وسعت بخشيدن به تخيل، ادبيت رمان را محقق مي سازد و بُعد جادويي آن را تقويت مي كند و از سوي ديگر با كاركرد زبان شناسانه در روايتِ داستان و تحكيم رابطه علت ومعلولي، مخاطب را به فضاي واقعي برمي گرداند تا در اوج حيرت انگيزي، پديده هاي جادويي باورپذير شوند. هدف مقاله حاضر اين است كه نشان دهد زبان روايي چگونه در روزگار سپري‌شده مردم سالخورده به ايجاد رئاليسم جادويي كمك مي كند. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي و با تكيه بر نظر انديشمندان حوزه رئاليسم جادويي و زبان شناسي، اين رمان را به‌شيوه استقرائي و آوردن شاهد‌مثال بررسي كرده است. نتايج نشان مي دهد زبان با نوع روايتگري در سه سطح آوايي، نحوي و واژگاني متحول مي شود و با نقش متناقض نمايي كه مي‌يابد، جادوها و واقعيت ها را به‌گونه اي درمي آميزد كه مخاطب علاوه‌بر التذاذ روحي، آن‌ها را باور مي كند. بنابراين سبك زباني دولت‌آبادي در روايت رئاليسم جادويي اين رمان به‌شكل معناداري مؤثر بوده است.