بازشناسي فعل‌هاي دستوري در زبان فارسي و آموزش آن‌ها به غيرفارسي‌زبانان

پژوهش حاضر، تلاشي است براي بازشناسي فعل‌هاي دستوري زبان فارسي و آموزش آ‌ن‌ها به غيرفارسي‌زبانان بر مبناي رويكرد ارتباطي و در چارچوب آموزه‌هاي برنامۀ كمينه‌گرا. بر اين اساس، در اين پژوهشدو هدف پياپي دنبال مي‌شود: نخست، بازنگري در فعل‌هاي دستوري زبان فارسي، تبيين نقش و جايگاه هريك از آن‌ها و ارائۀ تحليلي تبييني از ساخت‌هاي نحوي مرتبط با اين افعال. دوم، آموزش فعل‌هاي دستوري فارسي به غيرفارسي‌زبانان بر مبناي اين بازنگريو گنجاندن قانونمندي‌هاي مرتبط با اين افعال (مانند جايگاه نشانۀ نفي جمله) در تدوين مواد درسي و درس‌نامه‌ها. مسئله‌اي كه پيش رو قرار دارد، اين است كه «آيا آموزش فعل‌هاي دستوري زبان فارسي بر مبناي يافته‌ها و دسته‌بندي‌هاي زبان‌شناختي، تأثيري معنادار بر افزايش ميزان يادگيري زبان‌آموزان غيرفارسي‌زبان دارد؟» پس از بحثي تفصيلي در باب فعل‌هاي دستوري فارسي، در بخش مطالعۀ ميداني، درس‌نامه‌اي بر مبناي يافته‌هاي نظري  و در چارچوب رويكرد ارتباطي تدوين مي‌شود و از رهگذر مقايسۀ دو گروه از زبان‌آموزان غيرفارسي‌زبان ـ يعني گروه كنترل و گروه آزمايش ـ نشان داده مي‌شود كه فرايند آموزش و يادگيري ساخت‌هاي نحوي مرتبط با فعل‌هاي دستوري، بر اساس درس‌نامۀ جديد، به‌مراتب آسان‌تر و بهتر است؛ چنان‌كه در مرحلۀ پس‌آزمون، ميانگين عملكرد گروه آزمايش بيش از پنج نمره فراتر از گروه كنترل است.