نقش سرمايه اجتماعي در جامعه پذيري سياسي (مطالعه موردي: دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه هاي دولتي شهر تهران)

سرمايه اجتماعي از جمله مفاهيمي است كه برخلاف بسط چندين دهه آن در محافل آكادميك جهاني، در محافل داخلي ادبيات منقح و گسترده‌اي ندارد و به مفهومي چندبعدي تبديل شده است. مسأله مقاله حاضر بررسي وضعيت كمي و كيفي فرآيند جامعه‌پذيري سياسيِ نسل جوان است، بر نسبت ميان مفاهيم «سرمايه اجتماعي»، «جامعه‌پذيري سياسي» و «امر سياسي» متمركز شده است و از بين نهادهاي دولتيِ متولي جامعه‌پذيري سياسي در ايران، نهاد دانشگاه (با تاكيد بر دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران) را به عنوان مطالعه موردي موضوع بررسي كمي و كيفي قرار داده است. پرسش اين است كه «سرمايه اجتماعي چه تأثيري بر فرآيند جامعه‌پذيري سياسيِ دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران دارد؟». با بهره‌گيري از روش كمي و ابزار پرسش‌نامه و شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده يا نامحدود، داده‌هاي به دست آمده نشان داد كه شاخص‌هاي مربوط به متغيرهاي اصلي اين مقاله بر يك ديگر تأثيرپذيري مثبت داشته و در نتيجه به هر ميزان كه سطح سرمايه اجتماعي در دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران بالاتر باشد، آن دانشگاه‌ها در تحقق كارويژه جامعه‌پذيري سياسيِ دانشجويان مقطع كارشناسي خود موفق‌تر خواهند بود.