روش‌هاي تقويت هماهنگي بين ‌سازماني در مديريت راهبردي بحران‌هاي طبيعي

هماهنگي بين ‌سازماني از دغدغه‌هاي اساسي مديريت بحران در بسياري از كشورها است كه فقدان آن در مديريت بحران‌هاي طبيعي، عوارضي از قبيل افزايش تلفات، جراحات و هزينه‌هاي مالي را به دنبال دارد. اين پژوهش، به‌منظور بيان روش‌هاي تقويت هماهنگي بين‌ سازماني در مديريت راهبردي بحران‌هاي طبيعي، از طريق تئوريزه نمودن و چارچوب‌بندي عوامل مؤثر بر اين نوع از هماهنگي و سنجش ميزان تأثير هر عامل در قالب مدل مفهومي صورت گرفته است. تحقيق از نوع كاربردي و توسعه‌اي است و اطلاعات آن براساس مطالعات كتابخانه‌اي (اسنادي) و اطلاعات ناشي از مصاحبه با خبرگان(با روش دلفي) و استفاده از نظرات 100 نفر از صاحب‌نظران داراي تجربه عملي در اين حوزه (با استفاده از نرم‌افزارهاي spss) سامان يافته است و در نهايت با استفاده از مدل معادلات ساختاري (با استفاده از نرم‌افزار Amos)عوامل مؤثر بر هماهنگي بين‌ سازماني و نوع رابطه بين آن‌ها احصا شده كه مدل مفهومي مذكور با درصد بالايي مورد تأييد واقع شد. براساس نتايج حاصله از مدل ارائه‎شده و نوع رابطه بين عوامل آن، شش روش تقويت هماهنگي بين ‌سازماني در مديريت راهبردي بحران‌هاي طبيعي حاصل گرديد.