بازطراحي شبكۀ پايش آب زيرزميني آبخوان كوهدشت

شبكههاي نظارت طولانيمدت آبهاي زيرزميني ميتوانند اطلاعات لازم براي برنامهريزي و مديريت منابع آب را فراهم كنند. محدوديتهاي بودجه در سازمانهاي مديريت منابع آب اغلب به معناي كاهش تعداد چاههاي مشاهدهاي موجود در يك شبكۀ پايش آب زيرزميني است. به دليل ملاحظات اقتصادي و كاهش هزينههاي پايش، هدف بهينهسازي در پژوهش حاضر، كاهش ايستگاههاي پايش است. در پژوهش حاضر از الگوريتم فوق ابتكاري ژنتيك در طراحي شبكۀ بهينۀ پايش سطح آب استفاده شد. هدف از انجام بهينه سازي، تعيين يك تركيب بهينه از ميان شبكۀ اصلي چاههاي مشاهدهاي بود، بهطوري كه امكان كمترين خطاي اندازهگيري و كمترين فقدان داده و بهترين پراكنش چاهها فراهم شود. با استفاده از الگوريتم بهينهسازي ژنتيك شبكۀ پايش آب زيرزميني منطقه بهينهسازي شد. از بين 15 حلقه چاه پيزومتري موجود در دشت كوهدشت، 13 حلقه چاه داراي داده بودند. براي انجام تحقيق حاضر از دادههاي 36 ماه متوالي، يعني دادههاي 1392ـ 1394 استفاده شد. با استفاده از الگوريتم ژنتيك شبكۀ پايش آب زيرزميني از نو طراحي شده و چاههاي مد نظر از بين نقاط پتانسيل انتخاب شدند. درنهايت، نتيجۀ مطلوب و بهينۀ مد نظر از بين نتايج به‌دست‌آمده از تكرارهاي مختلف در الگوريتم ژنتيك انتخاب شد و از بين تعداد كل نقاط پتانسيل، 28 چاه كمترين RMSE يعني 11 /0 و بهترين پراكنش را داشتند. موقعيت چاههاي بهدستآمده با تعدادي از چاههاي موجود نزديكي داشت. همچنين، نتيجۀ به‌دست‌آمده با ضوابط طراحي شبكۀ پايش كمي آب زيرزميني مطابقت دارد كه كارآمدي اين روش را نشان مي‌دهد.