مقايسه ي تطبيقي دموكراسي ليبرال و دموكراسي گفتگويي (رويكرد كشورهاي غربي)

انگاره ي دموكراسي مقوله اي بنيادي در سپهر انديشه سياسي است كه همواره دغدغه ي متفكران و فيلسوفان سياسي بوده است. از اين حيث، در مقايسه و نسبت سنجي با انواع حكومت هاي ديگر، مي توان مدعي شد كه گفتمان دموكراسي و مدل هاي معتنابه آن، كم و بيش با استقبال چشم گيري مواجه بوده و به آرماني جهاني تبديل شده است. به نحوي كه اكثر كشورها در جهان نظام سياسي خود را دموكراتيك مي دانند. از ميان اين اشكال مختلف دموكراسي، دو نمونه ي مهم، يعني دموكراسي ليبرال و دموكراسي گفتگويي، از اهميت بالايي برخوردار بوده است. اما اين دو با وجود شباهت ها، وجوه تفارقي نيز دارند كه درك و دريافت و مداقه در آن مي تواند ما را در جهت فهم بهتر و شكل متعالي تر اين آرمان حيات بشري ياري رساند. بدينسان، سوال اصلي اين مقاله مي تواند اينگونه طرح شود كه مباني نظري و توان تبييني دو جريان نظريه هاي دموكراسي ليبرال و نظريه هاي دموكراسي گفتگويي را در فلسفه سياسي معاصر چگونه مي توان مقايسه كرد؟ مطابق يافته هاي تطبيقي اين پژوهش در مباحثي همچون آزادي، شهروندي، برابري و عدالت دموكراسي ليبرال بر شكاف بنيادين بين دولت و جامعه مبتني است و فقط از طريق فرايند دموكراتيك، اين رابطه برقرار مي شود و از درك ماهيت بين الاذهاني سياست غافل است و عقلانيت ابزاري را به جاي عقلانيت مفاهمه اي يا ارتباطي جايگزين كرده است به همين جهت نظريه دموكراسي گفتگويي (مشورتي) از حيث تبيين مطلوبيت دموكراسي تواناتر است.