رضايت‏مندي اعضاي نهادهاي محلي استان‏هاي شمالي ايران از مراكز مجري برنامه پزشك خانواده و بيمه روستايي

مقدمه: جلب همكارهاي برون‏بخشي يكي از استراتژي‏هاي بهداشت براي همه تا سال 2000 بوده كه در قرن بيست‏و‏يكم هم مورد تأكيد قرار گرفت. اگر اعضاي نهادهاي محلي از واحدهاي ارايه‏دهنده خدمات سلامت راضي‏تر باشند، همكاري و مشاركت بيشتري در اعتلاي برنامه‏هاي سلامت مي‏نمايند. اين مطالعه به منظور تعيين سطح رضايت اعضاي نهادهاي محلي از مراكز مجري برنامه پزشك خانواده و بيمه روستايي در استان‏هاي شمالي ايران در سال 1391 انجام گرفت. روش‌ها: مطالعه از نوع توصيفي-تحليلي بوده كه به صورت مقطعي در شش ماهه دوم 1391 انجام گرفت. 25% مراكز مجري طرح پزشك خانواده و بيمه روستايي در سه استان گلستان، مازندران و گيلان، مجموعا 139 مركز از 552 مركز مجري بصورت تصادفي منظم به عنوان خوشه‏هاي پژوهش انتخاب و در هر مركز منتخب اعضاي شوراي حل اختلاف، شوراي اسلامي، شوراي بهداشتي، دهيار، مدير و معلم بومي در دست‏رس مورد بررسي قرار گرفتند. ابزار جمع‏آوري داده‏ها پرسش‌نامه محقق ساخته بوده كه روايي و پايايي آن مورد تائيد قرار گرفت. داده‏ها در SPSS17 در سطح معني‏داري P 0.05 تحليل شد. يافته‌ها: از بين 601 عضو نهادهاي محلي مورد مطالعه، 521 نفر (86.7 درصد) مرد بودند. ميانگين و انحراف معيار سني كل افراد 9.7±45 سال بود. ميانگين سطح رضايت اعضاي نهادهاي محلي از خانه بهداشت از 5 نمره، 0.6±4.3 و از مركز بهداشتي درماني 0.7±3.7 بوده است. پايين‏ترين سطح رضايت مربوط به كامل نبودن امكانات و خدمات قابل ارائه و بالا بودن هزينه خدمات دريافت شده بوده است. سطح رضايت اعضاي نهادهاي محلي از خانه‏هاي بهداشت در استان‏هاي شمالي ايران تفاوت معني‏دار داشت (0.005=P). بين نوع نهاد محلي و رضايت كلي از خانه بهداشت و مركز بهداشتي درماني رابطه معني‏دار وجود نداشت (0.149=P)، (0.893=P). نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد اعضاي نهادهاي محلي از واحدهاي سطح اول نظام شبكه به جزء در 2 مورد (كامل بودن امكانات و هزينه خدمات) راضي بودند. پيشنهاد مي‏گردد شبكه بهداشت و درمان شهرستان‏ها با جلب مشاركت اعضاي نهادهاي محلي از ظرفيت‏هاي موجود جهت اعتلاي سلامت بهره‏برداري نمايند.