نسبت ميان پايان هنر و پايان انسان از ديدگاه ژان بودريار

از منظر ژان بودريار، رويكرد پساتجدد با غلبۀ رمزگان، نشانه ها و جايگزين كردن مصرف به جاي توليد، در فضاي زندگي روزمره، روندي را آغاز كرده كه در پي آن، نه تنها شعار فرديت انسان معاصر و ايجاد فرصت براي عرضۀ خواست هاي او محقق نشده است، بلكه در اين فضاي اشباع شده از نشانه هاي رسانه اي، هنر، سياست، مذهب و اقتصاد، واقعيت بيروني خود را به عنوان حوزه هايي مجزا و انضمامي، از دست داده اند و با مفهوم سوژه در افق غلبۀ رسانه، محو و ناپديد شده اند.اين رويكرد به زعم بودريار در قالب بازي و با استفاده از مفهوم عام هنر شكل گرفته است. با اين تفاوت كه ديگر هنر به شاخصه اي مجزا از سياست، مذهب و اقتصاد، اطلاق نمي شود، هنر در معنايي عام، به شيوه و روشي استحاله مي يابد كه در پرتو آن، زشت و زيبا، خوب و بد و درست و نادرست از مراجع خود؛ يعني اخلاق، دين، اقتصاد و اثر هنري، رخت بربسته، همراه سوژه در انتهاي مسير، از بين مي روند.