سياست‌هاي توسعه آموزش عالي و پيامدهاي آن بر اشتغال فارغ‌التحصيلان دانشگاه‌ها

سياست‌هاي توسعه آموزش عالي كشور، تأثير بسزايي در گسترش آموزش عالي، به‌ويژه در بُعد كمّي آن داشته و كشور پس از انقلاب اسلامي شاهد راه‌اندازي مؤسسات آموزش عالي زيادي بوده است. آموزش عالي كاركردهايي مانند توليد، انتقال، مبادله و مصرف علم داشته، اما سياست‌هاي آموزش عالي كشور بيشتر به سمت انتقال بوده است. مسئله اصلي اين مقاله كه با هدف اصلاح سياست‌هاي توسعه آموزش عالي نگارش يافته، بررسي و تحليل علل و دلايل وضع سياست‌هاي توسعه آموزش عالي و تأثيرات آن بر اشتغال فارغ‌التحصيلان دانشگاهي بوده و با استفاده از روش كيفي در سه بخش به انجام رسيده است: ابتدا اسناد، قوانين و سياست‌ها به‌صورت مستند مطالعه شده و سپس آمارهاي رسمي كشور در بخش آموزش عالي و اشتغال احصا و مورد تحليل ثانوي قرار گرفته است. بخش ديگر مقاله اختصاص به مصاحبه نيمه ساختاريافته با 30 نفر از مطلعين و اولياي امور آموزش عالي دارد كه با روش تحليل مضمون، مضامين اصلي سياست‌هاي توسعه آموزش عالي به دست آمده است. يافته‌هاي اين تحقيق نشان داده است كه تقاضاي اجتماعي، علت اصلي گسترش آموزش عالي و اجراي عدالت آموزشي اصلي‌ترين دليل توسعه آن بوده است؛ اما نبود توازن در توسعه كمّي و كيفي آموزش عالي و در نظر نگرفتن آمايش سرزمين، عامل اصلي توسعه بي‌رويه آموزش عالي كشور در طول اين سال‌ها بوده است.