نقد / بازخواني بخشودگي خيانت زناشويي از منظر فلسفه هم سخني مارتين بوبر

از منظر فلسفه هم سخني بوبر، تعامل فرد با زوج شركت كننده در خيانت زناشويي تنها مي تواند در يك تعامل «من-آن»ي (يك تعامل مونولوگ) يا يك تعامل «من-تو»يي (يك تعامل ديالوگ) باشد. در تعامل اول فرد، همسر خود را به صورت سابجكتيو درك كرده و وي را بر مبناي اطلاعات گذشته اش با جز محدودي از وجود خود، بخش محدودي از وجود وي را تجربه مي كند. در تعامل «من-تو»يي فرد همسر آسيب رسان خود را به صورت اينترسابجكتيويته، با تمامي وجود خود، تمامي وجود وي را به صورت يك وحدت يكپارچه و در زمان حال به جاي تجربه كردن، در قلمروي «ميان» قرار مي دهد و وي را در يك ارتباط هم سخني به جاي يك ارتباط يك طرفه درك مي كند. در اين مقاله پس از نقد مفهوم بخشودگي خيانت، ارتباط در قلمروي ميان «من-تو» به عنوان معناي اصيل بخشودگي مورد بحث قرار گرفته است.