تحليل موانع توسعۀ گردشگري روستايي (مورد مطالعه: روستاي فش، شهرستان كنگاور، استان كرمانشاه)

گردشگري روستايي، عامل اشتغال زايي و ايجاد درآمد است و مي تواند راهي براي توسعۀ اجتماعي و اقتصادي جوامع روستايي و حمايت از محيط زيست و فرهنگ روستا باشد. گام نخست در توسعۀ گردشگري روستايي، شناسايي موانع و چالش هاي آن است. در اين پژوهش با بهره گيري از پارادايم كيفي و نظريۀ بنياني، هم چنين تحليل واريانس به مطالعة موردي موانع و مشكلات گردشگري در روستاي فش از توابع شهرستان كنگاور پرداخته مي شود. براي گردآوري اطلاعات از مصاحبة عميق، مشاهده اسناد و مدارك كتابخانه اي و اينترنتي استفاده شد. روايي پژوهش را نيز كارشناسان و متخصصان از جمله كارشناسان سازمان ميراث فرهنگي، استادان دانشگاه و مديران ستادي سازمان ميراث فرهنگي تأييد كردند. با به كارگيري نرم افزار مكس كيودا به عنوان يك نرم افزار كيفي مناسب، درصد و فراواني كدها و مفاهيم جداسازي شد. نتايج گوياي آن است كه موانع گردشگري روستايي در روستاي فش عبارتند از: مشكلات اقتصادي، مشكلات فرهنگي ـ اجتماعي، مشكلات مديريتي ـ زيرساختي، مشكلات اطلاع رساني و تبليغاتي. تحليل واريانس و نتايج آزمون توكي گوياي آن است كه از نظر روستاييان مانع مديريتي و زيرساختي تأثير بيشتري دارد؛ در كنار ديدگاه متخصصان و مسئولان كه اعتقاد دارند عامل اطلاع رساني و تبليغات مانع بزرگتري بر سر راه توسعۀ گردشگري است.