بررسي تأثيرات متقابل خشكي و آلودگي بر عملكرد گونۀ Agropyron desertorum

ونۀ مرتعيAgropyron desertorum از مهم­ترين گراس­هاي چندسالۀ نواحي نيمه خشك و معتدل بوده كه به منظور تهيۀ علوفه، ايجاد چراگاه، تثبيت خاك­ها و مـديريت منـابع آبي توسط كارشناسان منابع طبيعي توصيه مي‌شود. آگاهي از تغييرات عملكرد گونه­هاي مرتعي در شرايط متفاوت محيطي از ضروريات اصلاح، احياء و مديريت اكوسيستم­هاي مرتعي است. هدف از اين تحقيق بررسي تأثيرات متقابل عوامل محيطي خشكي و آلودگي بر عملكرد گونۀ مرتعي Agropyron desertorum است. اين تحقيق به­صورت آزمايش در شرايط گلخانه­اي در قالب طرح فاكتوريل بر پايه طرح كاملاً تصادفي تحت تأثير تيمارهاي اكسيد مس در 4 سطح (0، 25، 50 و 100 ميلي­گرم بر ليتر)، نانواكسيد مس در 4 سطح (0، 25، 50 و 100 ميلي­گرم بر ليتر) و پلي اتيلن گلايكول6000 (PEG6000) در 3 سطح (0، 6 /0- و 2 /1- مگاپاسكال) در 5 تكرار بر روي گياه به­صورت گلداني در گلخانۀ هيدروپونيك انجام گرفت. پس از اعمال تنش‌ها، تغييرات كلروفيل، پتاسيم، وزن تر ريشه، ساقه و طول بخش اندام هوايي اندازه­گيري شدند. داده‌هاي حاصل از اندازه­گيري به روش طرح آزمايشي فاكتوريل و با استفاده از نرم‌افزار SPSS.18 وآزمون دانكن مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. تجزيه و تحليل خصوصيات گياهي اندازه‌گيري شده نشان داد تمامي صفات گونۀ Agropyron desertorum تحت تأثير اثرات متقابل عوامل محيطي خشكي و آلودگي، نسبت به تيمار شاهد كاهش معني­داري داشته است. نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه وجود مقدار زياد اكسيدها و نانو اكسيدها در شرايط خشكي باعث ايجاد مسموميت در بافت­ه اي گياهي گونۀ Agropyron desertorum شده و رشد اندام­هاي گياه آگروپايرون را مختل مي­نمايد و نهايتاً سبب مرگ گياه مي‌شود. لذا كشت گونۀ Agropyron desertorum در مراتع آلودۀ مناطق خشك توصيه نمي­شود.