اثربخشي ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس بر كيفيت خواب و درماندگي روانشناختي افراد مبتلا به ديابت نوع 2

Effectiveness of Mindfulness-based Stress Reduction Training on the Quality of Sleep and Psychological Distress in Patients with Type II Diabetes

ديابت يكي از شايع‌ترين و پرهزينه‌ترين بيماري‌هاي مزمن است كه محدوديت‌هاي زيادي در فعاليت‌هاي بيمار ايجاد مي‌كند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشي ذهن‌آگاهي مبتني بر كاهش استرس بر كيفيت خواب و درماندگي روانشناختي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش ها: با استفاده از روش نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه كنترل از بين مبتلايان به ديابت شهر دزفول و نمونه گيري در دسترس و داوطلبانه 30 نفر بصورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل انتخاب شدند. هر دو گروه با استفاده از مقياس كيفيت خواب پيترزبورگ (1989) و پرسشنامه درماندگي روانشناختي (لاوبوند و لاوبوند، 1995) به عنوان پيش‌آزمون مورد ارزيابي قرار گرفتند و گروه آزمايش به مدت هشت جلسه آموزش ذهن‌آگاهي مبتني بر كاهش استرس دريافت كردند. سپس از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. براي مقايسه پس آزمون هر دو گروه از روش تحليل كوواريانس چند عاملي (مانكوا) ويك عاملي (آنكوا) استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه بين ميانگين نمرات پيش آزمون و پس آزمون دو گروه تفاوت معناداري وجود دارد(0P<0.001). نتيجه گيري: ذهن‌آگاهي مبتني بر كاهش استرس بر كيفيت خواب، افسردگي، اضطراب و استرس افراد مبتلا به ديابت موثر است.

Diabetes is one of the most prevalent and costly chronic diseases that imposes many limitations to the activities of the patient. Therefore, this study aimed to investigate the effectiveness of mindfulness-based stress reduction training on the quality of sleep and psychological distress in patients with type II diabetes Materials and Methods: This quasi-experimental study was conducted based on a pretest-posttest design with a control group. In total, 30 patients with type II diabetes were selected randomly using a convenience sampling method and assigned to experimental and control groups in Dezful, Iran. Both groups were evaluated at pretest using the Petersburg Quality of Life Scale (1989) and the psychological distress questionnaire (Leobond and Leobond, 1995). In addition, the experimental group participated in 8 sessions of mindfulness-based stress reduction training. Subsequently, both groups were evaluated at posttest. Analysis of covariance and multivariate analysis of covariance were utilized to compare the results at posttest. Results: The results showed a significant difference between the two groups regarding the mean scores of pretest and posttest (P<0.001). Conclusion: Mindfulness-based stress reduction training has positive effects on the quality of sleep, anxiety, depression, and stress in people with type II diabetes