مطالعه و بررسي اثر محيط واكنش در دو حالت خشك و متراكم بر ميزان انتقال حرارت و محصول‌دهي راكتورهاي بسپارش فاز گازي

افزايش ميزان انتقال حرارت از بستر راكتورهاي فاز گازي توليد پلي الفين، به عنوان راهكاري براي افزايش حجم توليد راكتورهاي موجود مطرح است. كاركرد راكتور فاز گازي در حالت عملياتي تراكمي به عنوان روشي موثر در افزايش ميزان انتقال حرارت، مسلتزم انتخاب درست عامل تراكمي است. عامل تراكمي مناسب، علاوه بر افزايش ظرفيت حرارتي گاز گردشي با افزايش حلاليت گاز در ذره بسپار در حال رشد، و در پي آن افزايش غلظت موضعي اتيلن، سرعت واكنش را نيز افزايش مي‌دهد. نوع و ميزان عامل القاي تراكمي (جزءِ قابل تراكم گاز گردشي)، بر ميزان افزايش سرعت بسپارش، جذب حرارت، خواص محصول و هيدروديناميك بستر موثر است؛ درنتيجه چالش مطرح در اين مورد، دستيابي به شرايط بهينه كاربرد عامل القاي تراكمي است. مباحث ترموديناميكي و ارائه مدل فرايندي با قابليت پيشگويي سرعت بسپارش در شرايط عملياتي مختلف مي‌تواند موضوع مطالعات آتي در اين زمينه باشد