كاركرد و نقوش وريس در گذار از كوچندگي به يكجانشيني در ايل بختياري

«وريس» يكي از دست بافته‌هاي نواري زنان ايل بختياري، با نقش‌ها و طرح‌هاي انتزاعي منحصر به فرد است كه از پشم گوسفند، موي بز و در مواردي كاموا بافته شده و در زندگي كوچندگي عشاير بختياري به عنوان طناب در عرض‌هاي متفاوت براي مصارف مختلف كاركرد داشته و امروزه اين هنر به دليل يكجانشيني عشاير محدود شده است. حال اين سئوال مطرح است كه يكجا نشيني چه تأثيري بر كاركرد و نقوش منسوج وريس گذاشته است؟ هدف اين مقاله شناسايي علت تغييراتي است كه در اثر يكجانشيني بختياري‌ها در كاركرد و نقوش وريس صورت گرفته‌است. روش تحقيق توصيفي تحليلي، گردآوري مطالب كتابخانه اي و ميداني و محدودۀ تاريخي آن دورۀ معاصر است. از نظر موضوعي نيز  صرفاً شامل وريس‌بافي به عنوان يكي از دست بافته هاي ايل بختياري است و به ديگر منسوجات نواري آنان نمي‏پردازد. نتيجۀ تحقيق نشان مي‌دهد كه نياز عشاير بختياري به نوارهاي وريس در دورۀ كوچندگي باعث تنوع در كاربرد آن ها شده و اقتضاي شرايط كوچ، اعتقادات و باورها و ارتباط تنگاتنگ آن‌ها با طبيعت، خلق نقوشي زيبا را در بافت وريس به همراه داشته است كه در زمان يكجا‌نشيني ايل، اكثركاربردهاي عملي خود را از دست مي‌دهد و موجب كنار گذاشتن تدريجيِ نقوش و بافت اين منسوج مي‌شود.