رويكرد شاعران برجسته معاصر (پس از نيما يوشيج) به باورهاي عامه

باورهاي عامه بخش مهمي از فرهنگ عامه (فولكلور) به شمار مي‌رود و استفاده از اين باورها در شعر يك شاعر نشانگر توجه او به محيط پيرامون و پيوند او با توده مردم و فرهنگ آنهاست. اين باورها از ديرباز تاكنون در شعر فارسي بازتاب داشته‌اند و شاعران با اشاره به آنها بر زيبايي، تأثيرگذاري، نفوذ و صميميت شعر خود افزوده‌اند. در شعر معاصر علاوه بر باورهاي سنتي و كليشه‌اي، گاه به باورهايي جديد و محلي نيز برمي‌خوريم. بر خلاف شاعران گذشته كه بدون هيچ نقد و قضاوتي، به نقل اين باورها در اشعار خود پرداخته‌اند، شاعران معاصر كه غالباً آشنا به اين عقايد هستند نه باورمند و پايبند به آنها، رويكردهاي مختلفي در اين باره داشته‌اند. برخي شاعران معاصر به استفاده از باورهاي عامه در جهت خلق مضامين و تصاوير شاعرانه اكتفا كرده‌اند و برخي نيز با دخل و تصرف در اينگونه تلميحات و يا با نگاهي انتقادي و طنزآميز به بيان آنها پرداخته‌اند. گاه نيز شاعران معاصر تحت تأثير ميدان توليد ادبي از باور عامه براي ساخت نمادهاي سياسي اجتماعي استفاده كرده اند. در اين مقاله كه به روش توصيفي و تحليل محتوا نگاشته شده است، سعي مي‌شود مهم ترين رويكردهاي شاعران برجسته پس از نيما يوشيج در خصوص باورهاي عامه بررسي و تحليل شود.