نظام ساختاري پوشاك در ايل بختياري

لباس فراتر از كاركرد فيزيولوژيك‌اش، داراي ابعادي فرهنگياجتماعي است و در حيات تاريخي جوامع نقش اساسي ايفا نموده است. اين موضوع در جوامع عشايري به دليل پايداري نظام پوشاك از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و چگونگي حفظ اين پايداري مسئله پژوهش حاضر مي‌باشد. در بررسي‌هاي انجام شده هيچ مطالعه عميقي كه زواياي مختلف پوشاك در جامعه عشايري را مورد كنكاش قرار دهد صورت نگرفته و بيشتر آن‌ها به توصيف فرم پوشاك بسنده كرده‌اند. لذا در اين پژوهش كه با رويكرد كيفي و از نوع مردم‌شناسي صورت گرفته است تلاش گرديد تا نقش و جايگاه پوشاك در ايل بختياري به‌عنوان بزرگترين ايل كوچنده كشور شناسايي گردد. بدين منظور اطلاعات مورد نياز از طريق حضور در ميدان و مشاهده مستقيم و مشاركتي و استفاده از منابع كتابخانه‌اي بدست آمده و بر اساس ديدگاه كاركردگرايي مالينوفسكي مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج حاصله نشان داد كه فرهنگ نقش اصلي و تعيين كننده در شكل دهي و پايداري نظام ساختاري پوشاك عشايري داشته و از منظر فرهنگي جايگاه پوشاك به گونه‌اي است كه هستي بختياري‌ها در فرم پوشاكشان معنا مي‌يابد. لباس بختياري در خود معاني نهفته‌اي دارد كه بيان نمادين و غير كلامي آن، نياز‌هاي فردي را كه مبتني بر نوع زندگي متكي بر كوچندگي است را پاسخگو است و از اين منظر تنوع در فرم جاي خود را به تكرار فرم مي‌دهد