تاثير دولت رانتير بر فرايند خصوصي سازي؛ مطالعه موردي ايران بعد از انقلاب(1357 1397)

مقالۀ پيشِ رو درصدد است تا تأثير دولت رانتير بر فرايند خصوصي­سازي در ايران بعد از انقلاب سال 1357 را بررسي كند. در اين راستا، سهم بودجه­اي شركت­هاي دولتي از كل بودجه كشور به عنوان شاخص خصوصي­سازي و وابستگي چهل درصدي دولت به رانت حاصل از منابع طبيعي به عنوان شاخص دولت رانتير در نظر گرفته شده است. بر اين اساس پرسش اصلي مقاله عبارت است از اين­كه دولت رانتير چه تأثيري بر فرايند خصوصي­سازي در ايران بعد از انقلاب داشته است؟ در پاسخ به اين پرسش، فرضيۀ مقالۀ حاضر بدين صورت است كه دولت رانتير در ايران پساانقلاب از طريق دو مؤلفۀ افزايش حجم بودجۀ عمومي دولت و افزايش مقررات‌گذاري، در تلفيق با اصل 44 قانون اساسي، اندازۀ دولت را در اقتصاد بزرگ كرده است و در نتيجه، منجر به ناكامي خصوصي‌سازي شده است. ماهيت اين مقاله كيفي، روش آن توصيفي‌ـ‌تحليلي، رويكرد به­كارگرفته‌شده اقتصاد سياسي و ابزار گردآوري اطلاعات از نوع كتابخانه‌اي (اسنادي) است.