مقايسه سياست‏گذاري آموزشي ايران و ژاپن در مقطع ابتدايي

آموزش‌وپرورش تطبيقي حوزه‏اي از آموزش است كه نظام آموزشي يك كشور را با استفاده از اطلاعات و نظام‏هاي آموزشي ديگر كشورها تحليل  و سياست‏هايي براي بهبود آموزش طراحي مي‏كند. پژوهش حاضر بر آن است تا با بررسي و تحليل نظام آموزشي ژاپن در مقطع حساس و سرنوشت‏ساز ابتدايي و تطبيق آن با نظام آموزش ابتدايي در ايران، ضمن كشف شباهت‏ها و تفاوت‏هاي موجود، با استفاده از مزاياي قابل اعمال نظام آموزش ابتدايي ژاپن گامي در جهت ارتقاي سطح كيفي آموزش ابتدايي در ايران بردارد. پرسش اصلي پژوهش اين است كه «علت اصلي ناكارآمدي نسبي نظام آموزش ابتدايي ايران در مقايسه با ژاپن چيست؟» پاسخ اوليه (فرضيه)اي كه به آزمون گذاشته شده اين است كه «علت اصلي ناكارآمدي نسبي نظام آموزش ابتدايي در ايران در مقايسه با ژاپن، كمرنگ‏بودن عنصر تعامل در نظام آموزش ابتدايي در ايران در اشكال و سطوح مختلف آن است». پژوهش حاضر از نوع مقايسه‏اي است كه مستلزم توصيف و تحليل پديده‏هاي مربوط به هر يك از دو نظام آموزشي ابتدايي در ژاپن و ايران نيز مي‏شود. براي اين منظور، از روش شش‏مرحله‏اي بررسي تطبيقي ديويد فيليپس براي آموزش‏وپرورش تطبيقي استفاده شده است. يافته‏هاي پژوهش نيز تأييدي است بر فرضيۀ پژوهش.