حل‌وفصل مسئلۀ اقليت‌ها در پرتو رويكرد نوين حق تعيين سرنوشت

از پايان استعمارزدايي به اين‌سو، طرح درخواست‌هاي جدايي‌طلبانه در پرتو حق تعيين سرنوشت از سوي اقليت‌ها و واكنش خشونت‌بار دولت‌ها به آن، كه با نقض گستردۀ حقوق بشر و تهديد صلح و امنيت بين‌المللي همراه بود، به‌عنوان مسئله‌اي مهم، در حقوق بين‌الملل مطرح بوده است. با پايان جنگ سرد و پس از تحولات دهه‌ي ۱۹۹۰، رويكرد‏ جديدي درباره‌ مفهوم حق تعيين سرنوشت پديدار شد كه توانست با برقراري سازش ميان حق تعيين سرنوشت و اصول حقوق بين‏الملل ازجمله اصل يكپارچگي سرزميني، راه‌حلي براي مسئله‌ منازعات اقليت‏ها ارائه دهد. در اين رويكرد جديد، حق تعيين سرنوشت از حق تشكيل دولت، به حقِ سازمان‌دهيِ دولت به‏وسيله مردم و اقليت‌ها جهت‌گيري داشته است. در اين رويكرد، از حق تعيين سرنوشت به‌عنوان مبنا و پشتوانه‌اي براي استقرار دموكراسي و توسعۀ حقوق بشر و همچنين تضمين حقوق اقليت‌ها استفاده مي‌شود. تبيين دقيق اين رويكرد، با بهره‌گيري از تحليل حقوقي اسناد و مدارك مربوط، و بررسي تأثير آن در حل‌وفصل مسئلۀ اقليت‌ها هدف اصلي اين مقاله بوده است.