تأثيرات سياسي انديشه‌‏هاي «ضد تقريبي» علماي شيعه و سني بر جامعه ايران دوره صفويه (براساس روش بحران اسپرينگنز و مدل تعارضات)

هدف پژوهش حاضر تبيين تأثيرات سياسي انديشه‏هاي ضد تقريبي علماي شيعه با علماي اهل سنت بر جامعه ايران دوره صفوي بوده و با روش توصيفي ـ تحليلي و با محور قرار دادن «روش بحران اسپرينگنز» انجام شد. يافته‌ها نشان داد، مدل تعارضات ذيل سه محور واگرايي شديد (جنگ و لشكركشي ميداني)، واگرايي متوسط (جنگ سرد و صدور فتواي تكفير)، واگرايي خفيف (سب و لعن و ناسزا) نشان داد كه در دوره صفويه بيشتر رفتارها برگرفته از واگرايي متوسط (جنگ سرد) يا همان صدور فتواي تكفير بوده كه اين مسئله به ويژه در بخش ‌نامه‌نگاري علماي شيعه و سني نمايان است. تأثيرات سياسي چنين انديشه‏هايي با رويكرد ضد‏تقريبي، مضرات بسيار و تبعات منفي فراواني براي جامعه ايران عصر صفوي، برجاي داشت. ستيز صفوي عثماني، خيزش سنيان عليه صفويان، ستيز ازبك و صفوي، همبستگي ميان ازبكان و عثماني براي مقابله با شيعه، برخوردهاي نظامي و قتل‌عام‌ها، دستگيري و كشتار علماي شيعي، مصون نگه‌داشته شدن اروپاي مسيحي، تصرف پايتخت صفويه، گسترش سب و لعن، از جمله آنها بود.