ساختمان صرفي فعل فارسي در زمان‌هاي كامل

در كتاب هاي دستور زبان فارسي و مطالعات زباني ساختمان فعل فارسي را در زمان‌هاي كامل مركب از صفت مفعولي (يا اسم مفعول) بعلاوه فعل كمكي و يا فعل ربطي معرفي‌ مي‌كنند كه اين نظر به دلايل متعدد غيرقابل پذيرش است. در اين پژوهش با ذكر دلايل متعددِ زباني به تجزيه و تحليل ساختمان صرفي فعل فارسي در زمان‌هاي كامل ‌پرداخته‌ايم. در فارسي معاصر شناسه جزء لاينفك فعل است و نيز در زمان‌هاي كامل يك عنصر دستوري لازم است تا اطلاع نحوي نمود كامل را به فعل اضافه كند و همچنين مي‌دانيم كه در هر گروه فعلي لزوماً يك فعل بايد باشد. بنابراين در پژوهش حاضر براي فعل ماضي نقلي ساختمان «ستاك گذشته + /e/ (تكواژ نمود كامل) + شناسه» و براي ماضي بعيد ساختمان «ستاك گذشته + /e/ (تكواژ نمود كامل) + فعل كمكي بود + شناسه» را پيشنهاد مي‌كنيم. در استدلال‌هاي زباني و به‌ويژه در همپايگي واحدهاي نحوي نوعي شباهت رفتاري بين فعل كامل و صفت ديده مي‌شود كه حكايت از نوعي تحول تاريخي در زبان فارسي دارد و براساس شواهد موجود ناچاريم الگوي بالا را اصلاح كنيم و لذا براي فعل در ماضي نقلي ساختمان «ستاك گذشته + /e/ (تكواژ نمود كامل) + تكواژ مشترك (شناسه و فعل كمكي «استن») را در نظر مي‌گيريم.