نقش دلالت‌هاي فرهنگي اجتماعي بر شكل خيمه (مطالعه موردي: سياچادر بختياري و آغچ اوي تركمن)

انسان براي تجلي بودن با بهره از طبيعت و كنش فرهنگ «خانه» را بنا نهاد و در بنياديترين شكل آن سازۀ«خيمه» برپا شد. اين مقاله با بهره از مفهوم  نشانه شناسي در حيطۀ«وجه كاربردي» ، « نحوي» و « معنايي» نشانگي با روش تحليل كيفي ناشي از تطبيق دو گونه خيمه  با بسترهاي ناهمگون، بر چگونگي تأثير وزني وجه فرهنگي اجتماعي  نسبت به عليت كاركردي اقليم، مصالح ، تكنيك و تظاهراتش در شكل (دال) مي‌پردازد. نتايج معلوم مي‌دارد كه نه تنها«دلالت‌هاي» فرهنگي و آرماني بر تكوين شكل خيمه، با وجود تأثير علل محسوس طبيعي نقش«محوري» داشته بلكه فراتر از آن علل طبيعي، در بستر هر فرهنگي در مفهوم «چرخۀ فرهنگ_ طبيعت» به ماهيت فرهنگي بر مي‌گردد بنابر اين هيچ عليت طبيعي مؤثر بر شكل خانه در ماهيت خود، طبيعي صرف نبوده بلكه در اين چرخه معنا و هيئت فرهنگي اجتماعي به خود مي‌گيرد.