تبيين مفهوم منظر آييني و بررسي جلوه هاي تبلور آن

منظر پديده‌اي عيني ذهني است كه در پي فهم انسان از محيط شكل گرفته و در بستر تاريخ و زمان اشكال مختلف به خود مي‌گيرد. در اين ميان گاه منظر با مفاهيم هويت بخشي همچون فرهنگ و آيين عجين شده و جلوه‌هاي عيني و ذهني ويژه‌اي را با توجه به موقعيت هاي مكاني خاص، بوجود آورده است. از اين رو اين مقاله سعي دارد تا با واكاوي مفاهيم منظر و آيين و بازشناسي مفهوم منظر آييني، جلوه‌هاي ظهور آن در ايران را شناسايي نمايد. روش تحقيق اين مقاله، از نوع كيفي است و تركيبي از روش تحقيق تحليلي توصيفي و استنادي بكار برده شده است. بر اين اساس با استفاده از روش كتابخانه‌اي و بهره‌گيري از منابع معتبر نوشتاري، طيف گسترده‌اي از منابع مرتبط با منظر و آيين مطالعه گرديد و با بررسي تطبيقي، به شيوه استنباطي و استنتاجي به تحليل مصاديق ارائه شده از منظر آييني و وجوه آن پرداخته شده است.