كاربست الگوي آسيب‌شناسي اندام‌وارگي (ارگانيكي) در آسيب‌شناسي فرايندهاي آموزشي با تأكيد بر فرايند آموزش سامانه‌هاي پروازي (آسپ)

آسيب‌شناسي سازماني فرايندي شناختي در راستاي تشخيص علت، فرايند توسعه و رشد و پيامد يك مسئلۀ سازماني به‌منظور تعيين اقدامات لازم در جهت بهسازي عملكرد سازمان است. در هر سازماني فرايند آموزش فرايندي مبتني بر يادگيري براي ايجاد تغييرات نسبتاٌ پايدار در فرد است تا او را قادر به انجام بهتر كار، بهبودبخشي توانايي‌ها، تغيير مهارت‌ها، دانش، نگرش و رفتار اجتماعي متناسب نمايد. با استفاده از گروه‌هاي كانوني، به آسيب‌شناسي اين آموزش‌ها پرداخته شده است. اين تحقيق با توجه به نتايج قابل استفاده آن، از نوع كاربردي و روش تحقيق آن نيز توصيفي و جامعه آماري تحقيق جمعي از استادان، تدوين‌كنندگان دوره‌هاي آموزشي و مديران و خبرگان آموزش‌هاي هوايي مي‌باشند كه به روش نمونه‌گيري غير احتمالي هدفمند غير نسبتي در دسترس، تعداد 30 نفر انتخاب گرديدند. داده‌هاي لازم با تشكيل سه گروه‌ كانوني جمع‌آوري و در چارچوب مدل اندام‌وارگي يا ارگانيكي تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه فرايند اجراي دورهاي آسپ بر اساس اين مدل در چهار بعد علل ايجاد، مكانيزم اثر، تغييرات ايجادشده و پيامدهاي كاركردي، در هر چهار مرحله (نيازسنجي، طراحي و توسعه، اجرا و ارزيابي) داراي آسيب‌هايي مي‌باشد كه پس از شناسايي آنها نيازمند اتخاذ راهكارهاي اصلاحي پيشنهادي براي برون‌رفت از آسيب‌هاي احتمالي موجود است.