بررسي عوامل اجتماعي مؤثر بر انزواي اجتماعي دانشجويان (مورد مطالعه: دانشگاه آزاد اسلامي‌ واحد تهران مركزي)

در پژوهش حاضر عوامل مؤثر بر انزواي اجتماعي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي‌ واحد تهران مركزي مورد بررسي قرار گرفته است. از اين منظر، از رويكرد تلفيقي برگرفته از تئوري دوركيم، زيمل، زتومكا، جانسون، چلبي، كراوت، ولمن و دريفوس بهره گرفت و در صدد شناسايي تأثير اعتماد و استفاده از فضاي مجازي و متغيرهاي زمينه اي بر انزواي اجتماعي برآمد. با روش تحقيق پيمايشي و تكنيك پرسشنامه 370 نفر از دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي ‌واحد تهران مركزي كه از طريق نمونه گيري تصادفي ساده و سهميه اي با استفاده از فرمول حجم نمونه كوكران محاسبه شده بود، انتخاب شدند. در اين پژوهش از اعتبار صوري و محتوايي و جهت سنجش اعتماد از آلفاي كرونباخ استفاده شد. داده هاي پژوهش با استفاده از رگرسيون، آزمون T و تحليل واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج بدست آمده ميان اعتماد و انزواي اجتماعي تأثيري مثبت و مستقيم را نشان مي‌دهد (53/3)، به اين معني كه بي اعتمادي باعث افزايش انزواي اجتماعي مي‌گردد؛ همچنين استفاده از فضاي مجازي (0/017) و متغيرهاي زمينه اي (وضعيت اشتغال، وضعيت تأهل، محل سكونت، مقطع تحصيلي) بهعنوان ديگر متغيرهاي مستقل پژوهش، بر انزواي اجتماعي تأثير نداشته است. البته ميزان انزواي اجتماعي به تفكيك گروه سني داراي تفاوت معناداري است. نتايج حاصل از رگرسيون بيانگر اين است كه تغييرات در متغيرهاي مستقل باعث 29/4 درصد تغييرات در انزواي اجتماعي مي شود. در مجموع نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه بي اعتمادي مانع از همكاري در بين دانشجويان مي‌شود و باعث تضعيف پيوندهاي اجتماعي مي‌گردد.