نقد رويكرد ناواقع‌گرايي ويتگنشتاين در باورهاي ديني

به نظر ويتگنشتاين باور ديني استفاده از يك تصوير است، تعهدي راسخ و تزلزل ناپذيري كه كل زندگي را نظم و نسق بخشيده است و مبتني بر شواهد و دلايل نيست از اين رو نه از جانب علم و فلسفه مددي مي يابد و نه هرگز گزندي مي بيند. پژوهش حاضر ضمن بررسي ديدگاه ويتگنشتاين متأخر در ارتباط با گفتارهاي ديني نتيجه مي گيرد كه رويكرد ويتگنشتاين براي مقولات ديني هر چند نوعي معناداري فراهم مي سازد، اما عدم واقعيت آن را نيز توجيه مي كند. ناواقع گرايي در دين حتي امروزه پيروان خاصّي در بين روحانيون مسيحي از جمله دان كيوپيت پيدا كرده است كه اين موضوع خود با فضاي حاكم بر جوامع ديني فرسنگ ها فاصله دارد. همچنين اين نگرش با واقعيت هاي موجود در مجامع علمي و ديني كه اساساً دين را مجموعه تصاويري از واقعيت دانسته كه مي توانند صادق باشند يا نباشند، منطبق نمي باشد. به نظر ويتگنشتاين اظهارات ديني و الهياتي شواهدي هستند كه ارجاع به واقعيت عيني در مورد آنها صدق نمي كند. اين اظهارات تصاويري ديني و الهياتي فراهم مي كنند كه اهميت آنها در اين نيست كه درباره چيزي باشند يا از چيزي بگويند، بلكه در اين است كه در زندگي ديني نقش موٌثر ايفا كنند.