بررسي مقايسه‌اي مفهوم پديدار نزد كانت و هيدگر، دلالت‌ها و نتايج هريك

پديدار نزد كانت امري است كه صرفاً از طريق ادراك حسي حاصل شده است و به عبارتي صرفاً معتبر به اعتبار فاعل شناسا است و با وجود نفس الامري هيچ گونه سنخيتي ندارد، زيرا ما از آن رو كه شهودي جز شهود حسي نداريم راهي به شناسايي اشياء في نفسه نداريم صرف نظر از ظهوري كه براي ما دارند. پس اشياء في نفسه قابل شناسايي نيست، ولي اين پرسش باقي است كه چه نسبتي بين شيء في نفسه و پديدارها وجود دارد؟ آيا مي‌توان بين اين دو قائل به تباين بود و هيچ گونه سنخيتي بين آنها قائل نشد؟ پاسخ هيدگر به اين پرسش‌ها چيست؟ وي به كمك تحليل مفهوم پديدار و شقوق مختلف ظهور داشتن، نظر كانت را غير قابل پذيرش مي‌شمارد. پرسش‌هاي مقاله حاضر اين است كه چه ضرورتي كانت را به تفكيك بين پديدار و شيء في نفسه كشانده است؟ و اين تفكيك منجر به چه نتايجي شده است؟ و تحليل هيدگر از مفهوم پديدار و مفاهيم همبسته‌ آن از قبيل ظهور و نشانه و... بر چه مباني و پيش فرض هايي استوار است و چه نتايجي را به بار خواهد آورد؟ و بالاخره آن كه وجوه اشتراك واختلاف نظر دو فيلسوف در اين مسئله چيست؟