پديدارشناسي، «راه» تفكر و تحقيق

تفكر كه به‌عنوان وجه متمايزكننده بشر از ساير موجودات است، دليل فرهنگي خواندن انسان نيز هست. تفكر نه صرفاً يك گام يا خطي بسته بلكه يك راه منسجم و يكپارچه و درعين‌حال پرفرازونشيب است. ضرورت به راه درآمدن تا در وجود طالب و محقق، نهادينه و خودانگيخته نشود نمي تواند از روشنايي و پيامدهاي عميق آن بهره مند شود. پديدارشناسي در اصل راه اي براي انديشيدن است، فراتر از آنكه در محدوده ي يك مكتب فلسفي يا روش خلاصه شود. طريق پديدارشناسي، تلاشي قاطعانه براي غنا بخشيدن به جهان تجربه آدمي است، جهاني كه در آن وجوه مختلف پديده هاي هستي، يا كمتر موردتوجه قرار مي گيرند و يا در سايه رفته و به‌مرور براي ما از شكل افتاده‌اند. رسالت راه براي بازيابي و افشاگري وجوه ديگري از هر آن چيزي است كه در جهان وجود دارد و ما نسبت به آن دچار غفلت شده‌ايم. در نوشته پيش رو نگارنده با دغدغه اي هستي شناسانه و آشنايي با آسيب‌هاي موجود در حوزه تحقيق، به گام هايي از راه پديدارشناسي براي نگريستن چند وجهي و جامع به پديده ها در راستاي وفادار ماندن به آنها مي‌پردازد و از اين رهگذر به تفاوت روش با راه با تكيه‌بر مباني فكري پديدارشناسي ورود پيدا مي كند تا بتواند منتقد استفاده از عنوان پديدارشناسي همچون يك زيور يا صرفا به مثابه توصيفي دلبخواهي باشد.