مسأله ما در انديشه هايدگر

دازاين ما ، دازاين امروزي ما ، دازاين تاريخي ما و نظايرشان تعابيري هستند كه هايدگر بخصوص در آثار خود در نخستين سال‌هاي پس از انتشار وجود و زمان در موارد بسياري به‌ كار مي‌برد. تكرار اين تعابير در زبان هايدگر آنقدر زياد است كه نمي‌توان آنها را به لحاظ فلسفي خنثي و عاري از معنا دانست. كمي جستجو در آثار وي نيز نشان ‌مي‌دهد كه صرف ‌نظر از دازاين، خودِ ضمير ما نيز در فلسفه او موضوعيت دارد، به طوري‌ كه مي‌توان سير پرسش از ما را مستقلاً در آثار او دنبال ‌كرد. مقاله پيشِ رو مي‌كوشد اولاً موضوعيت اين بحث را در فلسفۀ وي نشان بدهد و از اين‌ رو از پرسشِما نزد هايدگر مي‌گويد، ثانياً معناي مورد نظر هايدگر از آن را حتي ‌الامكان روشن نمايد، ثالثاً ارتباط آن با دازاين را به بحث بگذارد كه كليدواژۀ فلسفۀ او است لااقل در وجود و زمان. چون ضمير ما تشخص بالفعل دازاين را رقم مي‌زند، آن را در اينجا تشخّص‌به ما يا تشخّص از طريق ما مي‌ناميم. اين نوشته سرانجام به نتايج و تبعات مسئلهما براي فهم فلسفۀ هايدگر، بخصوص در وجود و زمان مي‌پردازد.