تخيل تركيب گر و تجلي آن در زبان عرفاني هنر ( نوگرا يا معاصر )

در اين مقاله سعي بر آن است كه ضمن بررسي رابطه علم، هنر و دين از گذشته تابه‌حال، به نقش عنصر تخيل و خلاقيت به‌عنوان مهم‌ترين عامل پيوند اين حوزه‌ها اشاره و انواع تخيل را همچون تخيل تركيب‌گر و تخيل شهودي از ديدگاه حكما و دانشمندان غربي و شرقي مورد مداقه قرار دهيم. در تمام مقاله توجه به quot; ساختار ناب quot; به‌عنوان عنصري مشترك در جهان‌بيني‌هاي مختلف خودنمايي مي‌كند كه با تعابيري همچون شعور باطني و حقيقت مطلق و عرفان رابطه تنگاتنگ دارد. نگارنده معتقد است كه مي‌توان با استفاده از تخيل، پيوندي نو ميان هنر، دين و علم ايجاد و از آن طريق حقيقت موجود در عالم را درك و تفسيري مجدد كرد، كه لازمه آن همزيستي و پيوند بيشتر تمدن‌ها در رسيدن به مفهوم جديدي از هنراست. البته تمدن اسلامي با دارا بودن ذخاير عظيم عرفاني، قادر است كه نقش تعيين‌كننده در اين تحول پيشرو داشته باشد. مقاله پيش رو به شيوه كتابخانه‌اي و از طريق تحليل محتوا و از نوع تحقيقات بنيادي مي‌باشد.