نقش آفريني تفكر روايت محور و فرصت‌هاي آن در كارگاههاي آموزش طراحي معماري

توجه به زندگي انسان و نحوه‌ي حضور و رفتار او در فضا، از دغدغه‌هاي اصلي در طراحي معماري است. از رويكردهاي مطرح در اين خصوص، تفكر روايت‌محور در معماري و آموزش آن است. اين جستار به بررسي رويكردهاي ورود و حضور روايت در ‌‌فرآيند طراحي و فرصت‌ها، قابليت‌ها و راهكارهاي عملي آن در ارتقاي آموزش طراحي معماري مبتني بر زندگي پرداخته است. اين بررسي با استفاده از روش اقدام‌پژوهي؛ از يك سو با مطالعهي تجربيات موجود و ادبيات نظري مرتبط، و از سوي ديگر با پايش نقش و جايگاه تفكر روايت‌محور در پيش‌برد طراحي دانشجويان كارگاه طرح يك دانشگاه فردوسي انجام گرفته و از طريق مقايسه‌ي اين دو، به دنبال آشكارسازي و سنجش ميزان پاسخ‌دهي عرصه‌هاي نقش‌آفريني روايت در فرآيند طراحي برآمده است. نتايج تحليل‌ها حاكي از آن است كه تفكر روايت‌محور و تمرين‌هاي مرتبط، بازخورد مثبتي در پيش‌برد و تسهيل ‌‌فرآيند طراحي دارد و ‌مي‌تواند متناسب با موضوع كارگاه، سطح آموزشي، مراحل مختلف فرآيند و ويژگي دانشجويان، كاربردهاي متفاوتي در تمامي مراحل ‌‌فرآيند طراحي داشته باشد. از سوي ديگر، برخي بازخوردهاي منفي دانشجويان و تحليل‌ مربيان از روند كارگاه، زمينه‌هايي براي بازبيني و يا ارتقاي اين رويكرد را آشكار ساخت كه در بين آنها مي‌توان به لزوم پرهيز از قرار گرفتن روايت‌ها در مسير تخيل غيرواقع‌بينانه اشاره كرد.