ارائه الگوي منطقه‌گرايي ايران و آسياي مركزي

منطقه آسياي مركزي يكي از مناطق ژئوپليتيكي هم‌جوار ايران است كه داراي پيشينه تاريخي مشترك با ايران است. در روابط بين ايران و آسياي مركزي اين پژوهش به دنبال تدوين الگوي مبتني بر ساختار ژئوپليتيكي منطقه آسياي مركزي و ايران است كه ضمن كاهش تنش‌ها و چالش‌هاي في‌مابين به نوعي همگرايي منطقه‌اي پايدار منجر گردد. اين امر مي‌تواند سبب توسعه روابط ايران و آسياي مركزي و جلوگيري از بروز تهديدات ژئوپليتيكي بين ايران و آسياي مركزي گردد كه اهداف آن شناخت ساختار ژئوپليتيكي آسيب‌هاي ناشي از سياست‌گذاري گذشته و منابع تنش و تقابل در روابط ميان ايران و آسياي مركزي جهت تنش‌زدايي و كسب منافع مشترك منطقه‌اي است. همچنين ايران و آسياي مركزي در مسير همگرايي و روابط متقابل داراي ظرفيت ها و چالش‌هايي هستند كه برخي از آن‌ها ريشه در محيط داخلي و برخي ديگر ريشه در محيط بيروني منطقه و جهان دارد و براي رسيدن به همگرايي بايد بر اساس راهبردهاي پنج گانه به آن دست يافت؛ بنابراين در اين مقاله سعي شده تا با بررسي واقعيت‌هاي ژئوپليتيكي به يك الگوي همگرايي منطقه‌اي دست ‌يابيم و در اين راستا اين سؤال اصلي قابل طرح است: بر اساس ساختار ژئوپليتيكي موجود چه نوع الگويي مي‌توان ارائه داد كه به منطقه‌گرايي پايدار بين ايران و آسياي مركزي منجر گردد؟ فرضيه رساله نيز بدين شكل است: به نظر مي‌رسد كه بر اساس ساختار ژئوپليتيكي موجود ارائه الگوي مبتني بر واقعيات و منافع ژئوپليتيكي همگرا ساز (قوت‌ها و فرصت‌ها) و نيز دوري از عوامل تنش‌زاي ژئوپليتيكي (ضعف‌ها و تهديدها) مي‌تواند منطقه‌گرايي پايدار بين ايران و آسياي مركزي در راستاي منافع متقابل منجر گردد. روش مورد استفاده پژوهش نيز توصفي تحليلي است كه براي تحليل يافته‌هاي پژوهش از مدل سوات نيز استفاده خواهد شد.