روابط زناشويي از منظر زنان متأهل طبقه متوسط شهر تهران در سال 1397-1396

فهم رابطۀ جنسي در اين دوره تاريخي جز با تأمل در تاريخ شكل‌گيري جامعه مدرن و تغيير مفهوم عشق، رابطه و صميميت امكان‌پذير نيست. اين مقاله در پي پاسخ به اين پرسش است كه زنان طبقه متوسط شهر تهران، به‌مثابه زناني مدرن چه فهمي از روابط جنسي خود با همسرانشان دارند و آن را چطور معنا مي‌كنند؟ در اين مقاله از مفاهيم «رابطه ناب» ِ گيدنز و «عشق سيال» ِ باومن ياري گرفتيم و درنهايت براي تبيين مسأله تحقيق در سطح كلان به تاريخ سكسواليته از منظر فوكو تكيه كرديم. همچنين براي پاسخ به سؤال تحقيق از روش پديدارشناسي استفاده كرده و با 28 نفر از زنان طبقه متوسط شهر تهران در سال‌هاي 1397-1396 مصاحبه عميق انجام داديم. يافته‌ها نشان داد مشاركت‌كنندگان روابط جنسي با همسرشان را تحت مقوله‌هاي «وظايف زن»، «معامله با همسر»، «كنترل همسر»، «تضمين زندگي زناشويي» و «لذت دوجانبه» معنا كرده‌اند و موانع تحقق آن را «كم‌تواني جنسي مردان»، «ناآگاهي همسران از رابطه جنسي مناسب»، «سرخوردگي به دليل ازدواج زودهنگام»، «عدم برقراري رابطه كلامي» و «روابط فرازناشويي مرد» مي‌دانند. سازو كار‌هاي جبراني زنان شامل «جبران مالي»، «روابط فرازناشويي» و «جايگزيني روابط عاطفي با دوستان» بوده است.