بررسي پديدارشناسانۀ تجربۀ غم در بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي

غميگيني يكي از ويژگي هسته‌اي اختلال شخصيت مرزي است با اين وجود مطالعه‌هاي معدودي ماهيت اين هيجان را در اين بيماران مورد بررسي قرار داده‌اند. با توجه به ارزش سازگارانه‌ي اين هيجان، درك اين كه چگونه بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي غمگيني را تجربه مي‌كنند با درمان در ارتباط قرار مي‌گيرد. مطالعه‌ي حاضر تحليل كيفي روايت‌هاي 7 شركت كننده‌ي مبتلا به اختلال شخصيت مرزي ست كه در يك مصاحبه‌ي نيمه ساختار يافته شركت كرده و تجارب غمگيني‌شان را در بافتي رابطه‌اي توصيف كردند. متن پياده شده‌ي مصاحبه‌ها بر اساس اصول تحليل پديدارشناسانه‌ي تفسيري تحليل و شش مقوله‌ي اصلي استخراج شد: 1) از دست رفتن رابطه/خراب شدن رابطه/ جدايي، 2) پرخاشگري، 3) احساسات منفي نامتمايز، 4) من به عنوان موجودي بد/ناكارآمد/بي ارزش، 5) تجربه‌اي خارج از ظرفيت‌هاي درون رواني و 6) اجتناب از تجربه كردن. به نظر ميرسد تجربه‌ي غمگيني در مبتلايان به اختلال شخصيت مرزي همچنان كه متمركز بر از دست دادن فرد يا رابطه اي مهم است، تلاشي است براي تجربه نكردن فقدان، از دست دادن و غمگيني ناشي از آن و بيش از آن كه بر فقدان متمركز باشد بر نبود ظرفيت تجربه ي فقدان و نبود ظرفيت تجربه‌ي غمگيني متمركز است.