پيش‌بيني پرخاشگري دختران نوجوان براساس فرآيندهاي ارتباطي خانواده و كمال‏گرايي با ميانجي‌گري تنظيم شناختي هيجان

هدفِ اين پژوهش تعيين برازش مدل مفهوميِ نقش واسطه‌اي تنظيم‌شناختي هيجان در ارتباط بين فرآيندهاي ارتباطي خانواده و كمال‌گرايي با پرخاشگري بود. روش پژوهش توصيفي همبستگي و جامعه آماري شامل دانش‏آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال 1394 بود. چهارصد و نود و هفت شركت‌كننده به روش تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب و پرسشنامه‏هاي پرخاشگري، فرآيندهاي خانواده، كمال‏گراييِ چندبعدي و تنظيم‌شناختي هيجان را تكميل كردند. نتايج مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه مدل مفهومي با داده‌ها برازش دارد. اثر كل نگراني‌افراطي و اثر غيرمستقيم آن، بواسطه‌ي تنظيم‌شناختي‌ هيجان، بر پرخاشگري معنادار بود، اما اثر مستقيم آن بر پرخاشگري معنادار نبود. اثر كل پيگردي كمال بر پرخاشگري منفي و معنادار، اما اثر مستقيم و غيرمستقيم آن معنادار نبود. اثر كل و اثر مستقيم استاندارهاي فردي بر پرخاشگري مثبت و معنادار، اما اثر غيرمستقيم آن معنادار نبود. هم‏چنين اثر كل، مستقيم و غيرمستقيمِ (بواسطه‌ي تنظيم شناختي هيجان) فرآيندهاي خانواده بر پرخاشگري معنادار بود. پيشنهاد مي‌شود كه روان‌شناسان تربيتي و روان‌شناسان مدرسه از مداخلات مبتني بر هيجان براي كاهش پرخاشگري دانش‌آموزان دختر دوره‌ي متوسطه استفاده كنند؛ همچنين، در آموزش خانواده بر اهميت نقش تعاملات اعضاي خانواده، اهداف واقع‌بينانه، و آسيب‌هاي ناشي از نگراني افراطي در نوجوانان دختر تأكيد كنند.